Μισώ τους Άντρες της Πολίν Αρμάνζ.
Ένα βιβλίο φεμινιστικό και εικονοκλαστικό, το οποίο υπερασπίζεται τη μισανδρία ως μέσο ώστε να δημιουργηθεί χώρος για την αλληλεγγύη μεταξύ των γυναικών.
Το βιβλίο προκάλεσε την αντίδραση του Ραλφ Ζιρμελί, συμβούλου στο υπουργείο Ισότητας των Δύο Φύλων της Γαλλίας, ο οποίος προσπάθησε να λογοκρίνει το έργο και να εμποδίσει τη διακίνησή του.
Η συγγραφέας Πολίν Αρμάνζ, μια 25χρονη ακτιβίστρια, είπε ότι το βιβλίο είναι μια πρόσκληση προς τις γυναίκες «να φανταστούν έναν νέο τρόπο ύπαρξης, να μην παίρνουν τοις μετρητοίς τις γνώμες των αντρών, να έχουν κατά νου το γνωμικό “κάλλιο μόνη παρά με κακή παρέα” και να ανακαλύψουν τη δύναμη των γυναικείων σχέσεων, η οποία είναι γεμάτη αμοιβαιότητα, ευγένεια και δύναμη».
Η Πολίν Αρμάνζ ζει στη Λιλ, στη βόρεια Γαλλία, με τον σύζυγό της Ατιέ και τον γάτο της Ιλέβεν.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΟΞΥ τον Φεβρουάριο.
Το πρόβλημα ήταν ότι μισούσα την ιδέα να υπηρετώ τους άντρες με οποιονδήποτε τρόπο.
Σίλβια Πλαθ, Ο γυάλινος κώδων (The bell Jar)
Απόσπασμα από το βιβλίο:
Μια μέρα, έγραψα στο μπλογκ μου ότι η αδιαφορία των αντρών, η έλλειψη κάθε ενδιαφέροντος για το γυναικείο ζήτημα με είχε κουράσει πια. Αμέσως, ένας ανώνυμος φίλος μού έγραψε το παρακάτω σχόλιο: «Θα έπρεπε ίσως να αναρωτηθείτε για ποιο λόγο οι άντρες δεν θέλουν να μιλούν γι’ αυτό. Μερικές αιτίες : η επιθετική στάση, για να μην πω εχθρική, των φεμινιστριών, ενάντια σε κάθε άντρα που δεν λέει: «Ντρέπομαι που είμαι άντρας! Θάνατο στους άντρες!» Την ημέρα που θα δείτε τις σχέσεις αντρών-γυναικών όπως είναι […], τότε θα σας ακούσουν. Διαφορετικά, θα βλέπετε τους εαυτούς σας σαν ανικανοποίητα όντα με μουστάκι και θα βλάψετε την υπόθεσή σας».
Με λόγια όχι και τόσο συγκαλυμμένα, αυτός ο κύριος με κατηγορούσε για τη μισανδρία μου. Δεν είμαι η μόνη στην οποία προσάπτουν συνεχώς ότι τρέφει μίσος για τους άντρες: πολλές φεμινίστριες και λεσβίες έχουν κατηγορηθεί γι’ αυτό που οι άντρες θεωρούν προσβολή. Το να θέτεις υπό αμφισβήτηση την εξουσία των αντρών και το να μη σε ελκύουν, μάλλον φανερώνει μίσος, έτσι δεν είναι;
Η κατηγορία της μισανδρίας είναι ένας μηχανισμός αποσιώπησης : ένας τρόπος να φιμωθεί ο θυμός, βίαιος καμιά φορά, αλλά πάντοτε νόμιμος, των καταπιεζομένων προς τους καταπιεστές τους. Το να συγκαλύπτεις τη μισανδρία, το να την θεωρείς μια μορφή σεξισμού όπως μια άλλη, εξίσου καταδικαστέα (λες και ο σεξισμός έχει καταδικαστεί…) είναι σα να κρύβεις κάτω από το χαλί με τρόπο δόλιο τους μηχανισμούς που κάνουν τη σεξιστική καταπίεση ένα συστημικό φαινόμενο, το οποίο υποστηρίζεται από την ιστορία, την κουλτούρα και την εκάστοτε εξουσία. Είναι σα να διατείνεται κάποιος ότι μια γυναίκα που μισεί τους άντρες είναι το ίδιο επικίνδυνη με έναν άντρα που μισεί τις γυναίκες – και αυτός ο κάποιος ισχυρίζεται επίσης ότι δεν έχει κανένα λόγο να αισθάνεται αυτό που αισθάνεται, ότι αυτό είναι εχθρότητα, δυσπιστία ή περιφρόνηση.