ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΤΕΜΠΕΛΗ
Η τεμπελιά ήταν ανέκαθεν το δυνατό μου σημείο. Δεν υπερηφανεύομαι γι’ αυτό, είναι κάτι σαν χάρισμα και ελάχιστοι το διαθέτουν. Υπάρχουν πολλοί οκνηροί άνθρωποι και πολλοί χασομέρηδες, αλλά ένας αυθεντικός τεμπέλης είναι σπάνιο είδος. Δεν είναι κάποιος που περιφέρεται άσκοπα με τα χέρια στις τσέπες του. Αντιθέτως, το κύριο χαρακτηριστικό του είναι πως είναι πάντα τρομερά πολυάσχολος. Κανείς δεν μπορεί να απολαύσει την τεμπελιά αν δεν έχει άφθονη δουλειά να κάνει.
Μια μνημειώδης πραγματεία (ούτε διακοσίων είκοσι σελίδων) για όλα τα μεγάλα ζητήματα της ζωής (από τον έρωτα και την τεμπελιά μέχρι τις αφραγκίες και τα επιπλωμένα διαμερίσματα), από τον «πρέσβη» του βρετανικού χιούμορ.
Ο Άγγλος σατιρικός συγγραφέας Τζέρομ Κλάπκα Τζέρομ εγκατέλειψε το σχολείο στα δεκατέσσερά του, εργάστηκε ως υπάλληλος στους σιδηροδρόμους, δάσκαλος, ηθοποιός σε περιοδεύοντα θίασο και δημοσιογράφος, ώσπου το 1886 δημοσιεύτηκε σε συνέχειες το δεύτερο βιβλίο του, οι Τεμπέλικες σκέψεις ενός τεμπέλη, που σημείωσαν αμέσως επιτυχία με το «ζεστό» και ανατρεπτικό τους χιούμορ.
ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΤΕΜΠΕΛΗ
Δυτική σκέψη και ανατολική φιλοσοφία, φλεγματική χιουμοριστική γραφή και θεμελιώδη δοκίμια, διαχρονική ποίηση και αθάνατη μικρή πεζογραφία. Κείμενα που σφράγισαν την εποχή τους και εξακολουθούν να διαβάζονται παντού. Αυτή είναι η σειρά «επίλεκτα» των εκδόσεων Οξύ.
Άλλα βιβλία της σειράς επίλεκτα:
Ο Τζερόμ Κλάπκα Τζερόμ -πήρε το μεσαίο του όνομα προς τιμήν ενός Ούγγρου Στρατηγού, ήρωα της Ουγγρικής Επανάστασης του 1848-9– γεννήθηκε στις 2 Μάη 1859, στο Γουόλσολτου Στάφορντσάιρ.
Ήτανε το 4ο παιδί του Τζερόμ Τζερόμ, αρχιτέκτονα κι ιεροκήρυκα, και της Μαργκερίτ, κόρης ενός δικηγόρου από το Σουόνσι. Όταν γεννήθηκε λοιπόν, οι γονείς του ήτανε σε μεγάλην οικονομική δυσχέρεια, γιατί η επιχείρηση του πατέρα είχε καταλήξει φιάσκο.
Έτσι 3 χρόνια μετά, μετακομίζουνε στο Στόρμπριτζ και λίγο μετά στο Ηστ Εντ του Λονδίνου, όπου ο πατέρας προσπάθησε να στήσει μιαν επιχείρηση σιδήρου. Η περιοχή τρόμαζε τον μικρό και χρόνια αργότερα, θα γράψει πως ίσως εκεί οφειλόταν η κακοκεφιά κι η μελαγχολία που διακρίνανε τη ζωή του.
Το 1869 γράφεται στο Γυμνάσιο Μεριλεμπόουν κι έπρεπε να κάνει καθημερινά 3 ώρες ταξίδι με το τρένο, πάει-έλα. Στα 12 χάνει τον πατέρα του και 3 χρόνια μετά χάνει και τη μητέρα του κι έτσι ορφανός πια, αναγκάζεται ν’ αντιμετωπίσει πολλές από τις δυσκολίες της ζωής.
περισσότερα εδώ
